درد مفاصل، خشکی صبحگاهی و خستگی مزمن از نشانههایی هستند که بیماران روماتیسمی، به طور روزانه، با آنها مواجه هستند. حالا تصور کنید که یکی از دندانها در این شرایط از دست برود و فرد، نیازمند کاشت ایمپلنت باشد. در این صورت، این سوال به وجود میآید که آیا میتوان هماهنگی میان روماتیسم و ایمپلنت دندان برقرار کرد و آیا موقعیت روماتوئید برای ایمپلنت دندان مناسب است یا خیر؟
گفتنی است که ایمپلنت در بسیاری از افراد روماتیسمی قابل اجرا است. اما با این حال، شرایط و زوایایی هست که در ادامه به بررسی آنها خواهیم پرداخت و پاسخ کاملتری به این سوال میدهیم که آیا بیماران روماتیسمی میتوانند ایمپلنت انجام دهند؟
روماتیسم چگونه روی سلامت دهان و استخوان فک تأثیر میگذارد؟
روماتیسم، تنها یک بیماری مفصلی ساده نیست! این بیماری، بهویژه اگر آرتریت روماتوئید (RA) باشد، میتواند بر عوامل مختلف زیر تأثیر بگذارد.
- مشکلات لثه
- درگیری مفصلی
- التهاب مزمن سیستمیک
- خشکی دهان
- درگیری مفصل گیجگاهی فک
از طرفی دیگر، باید این نکته را در نظر داشته باشیم که موفقیت ایمپلنت به اتصال زیستی ایمپلنت با استخوان فک بستگی دارد. روماتیسم میتواند تأثیر مهمی بر این روند داشته باشد. در واقع، بررسی بافت اطراف ایمپلنت، تحلیل استخوان حاشیهای و روند ترمیم از مهمترین مراحلی است که باید در روند کاشت ایمپلنت برای بیماران روماتیسمی در نظر گرفته شود.
آیا ایمپلنت برای بیماران روماتیسمی امکانپذیر است؟
در بسیاری از موارد، کاشت ایمپلنت برای بیماران روماتیسمی امکانپذیر است. گفتنی است که روماتیسم بهتنهایی، مانع قطعی برای ایمپلنتگذاری بهحساب نمیآید. اما باید در نظر داشت که ایمپلنت برای بیماران روماتیسم را باید زمانی اجرا کرد که بیماری، کنترل شده باشد و همچنین عفونت فعال وجود نداشته باشد.
در مطالعهای قدیمی نشاندادهشده که نرخ بقای ایمپلنت در بیماران آرتریت روماتوئید، ۱۰۰% موفقیتآمیز بوده است. بهطورکلی میتوان گفت، فردی که روماتیسم دارد میتواند کاندید ایمپلنت باشد اما نه بدون ارزیابی دقیق.
مهمترین چالشهای ایمپلنت در بیماران مبتلا به روماتیسم
آنچه که درمان ایمپلنت برای بیماران روماتیسم را به یک چالش تبدیل میکند، وجود روماتیسم نیست؛ بلکه وضعیتهایی مانند التهاب مزمن و تأثیر آن بر ترمیم زخم جراحی ایمپلنت است. چالش بعدی این است که رعایت بهداشت دهان برای این افراد، روندی دشوار شود. داروهای مصرفی هم میتواند به مشکلی برای روند درمان ایمپلنت باشد. به همین خاطر، باید داروهای مصرفی بیمار روماتیسمی به دندانپزشک اطلاع داده شود.
تاثیر داروهای روماتیسم بر موفقیت ایمپلنت
داروهایی مانند کورتیکواستروئیدها، داروهای بیولوژیک، متوترکسات و سایر داروهایی که تعدیلکننده سیستم ایمنی هستند، با در نظر گرفتن دوز مصرف و وضعیت عمومی بیمار، میتوانند بر ترمیم و خطر عفونت و همچنین کیفیت استخوان بیمار روماتیسمی تأثیر بگذارند.
داروهای دیگر مانند بیس فسفوناتها و دنوزومبها از داروهایی هستند که ضدجذب استخوان هستند. این داروها را بیماران روماتیسمی برای زمینه پوکی استخوان و بیماریهای همراه، مصرف میکنند. این داروها هم میتواند برای روند ادغام ایمپلنت به استخوان فک، اثر قابل توجهای داشته باشند.
همچنین بخوانید: ایمپلنت دندان و پوکی استخوان
چه زمانی ایمپلنت برای بیماران روماتیسمی خطرناک است؟
زمانی بیماری روماتیسم برای بیمار روماتیسمی به خطر تبدیل میشود که یکی از موارد زیر وجود داشته باشد:
- عفونت یا التهاب لثه
- ضعیف بودن بهداشت دهان
- مصرف داروهای ضد جذب استخوان
- بیمار فعالی که کنترل نشده باشد
- التهاب یا عفونت لثه
- مصرف سیگار
- بیماریهایی که روند ترمیم را مختل میکنند
اقدامات ضروری قبل از ایمپلنت در بیماران روماتیسمی
ارزیابی دقیق پزشکی و دندانپزشکی، قبل از ایمپلنت از اقدامات ضروری بهحساب میآید. در بررسی و ارزیابی، نکات زیر مورد بررسی قرار میگیرد:
- نوع دقیق روماتیسم
- شدت بیماری
- داروهای مصرفی
- سابقه عفونت
- وضعیت لثه
- میزان خشکی دهان
- کیفیت و حجم استخوان فک
- توانایی بیمار در رعایت بهداشت بعد از درمان
بسیاری از مطالعات بر مدیریت ریسک در ایمپلنت تاکید دارند. در واقع، در این مرحله، مشاوره با روماتولوژیست برای بررسی این ابعاد و درمان ایمن ایمپلنت، بسیار اهمیت دارد.
پروتکل ویژه انجام ایمپلنت در بیماران روماتیسمی
پروتکل ویژه شامل موارد زیر میشود:
- جراحی با میزان تهاجم کمتر
- برنامهریزی دقیق با پایش بیشتر
- روند درمان استریل
- انتخاب زمان مناسب برای جراحی
- پیگیری منظم
گاهی دندانپزشک تصمیم میگیرد که جراحی و کاشت ایمپلنت برای بیمار روماتیسمی را در زمانی که بیماری در فاز آرام خود است، انجام دهد. در چنین موقعیتی، ایمپلنتگذاری با محافظهکاری بیشتری در جای مشخص قرار میگیرد.
مصرف آنتیبیوتیکها هم در بیماران روماتیسمی، باید بر اساس شرایط بیمار در نظر گرفته شود. نمیتوان تصمیم در مورد پیشگیری از مصرف این نوع دارو را برای همه بیماران روماتیسمی، با یک شیوه انجام داد.
مراقبتهای بعد از ایمپلنت در بیماران روماتیسمی
از آنجایی که بیماران روماتیسمی با خشکی دهان و مشکلات لثه مواجه هستند، بنابراین مراقبتهای منظم و حرفهای مانند استفاده از ابزارهای کمکی بین دندانی برای کنترل پلاک میکروبی میتواند در بقا و موفقیت ایمپلنت آنها بسیار موثر باشد.
همچنین با مشاهده علائمی مانند ترشح، درد مداوم، تورم و طولانیمدت شدن روند ترمیم میتوان با مراجعه منظم به متخصص در بازههای زمانی کوتاهمدت، از ایمپلنت مراقبت کرد.
میزان موفقیت ایمپلنت در بیماران روماتیسمی چقدر است؟
گرچه بعضی از مقالات منتشر شده، نشان از بقای بالای ایمپلنت در بیماران روماتیسمی را نشان میدهد اما نمیتوان نرخ و عدد واحد مشخصی اعلام کرد. طبق مطالعه جدید علمی، نرخ بقا در افراد روماتیسمی که با بیماری خودایمنی مواجه هستند، بین ۷۶.۴% تا ۱۰۰% گزارش شده است. این اعداد، نتیجه قابل قبولی را از نرخ بقای ایمپلنت برای بیماران روماتیسمی نشان میدهند.
در کل میتوان گفت که موفقیت و بقای ایمپلنت در بیماران روماتیسمی میتواند بسیار بالا باشد. اما باید در نظر داشت که انتخاب درست فرد روماتیسمی (نسبت به شرایط بیماری که دارد) برای بقای ایمپلنت، بسیار مهم است.
جایگزینهای ایمپلنت برای بیماران روماتیسمی
در صورتی که فرد روماتیسمی، کاندید مناسبی برای کاشت ایمپلنت نباشد، درمان متوقف نمیشود. در واقع، روشهایی به عنوان جایگزین ایمپلنت برای درمان دندان از دسترفته او، پیشنهاد میشود. این روشها شامل موارد زیر میشود:
- بریج
- پروتز کامل
- راهکار موقت و مرحلهای به پیشنهاد متخصص
در نهایت، پایداری بر بستر استخوان؛ مدیریت هوشمندانه لبخند در دنیای روماتیسم!
گفتنی است که بیماری روماتیسم، به تنهایی مانع کاشت ایمپلنت نیست. میتوان با راهکارهای هوشمندانه، از موقعیتهای مناسب برای کاشت ایمپلنت برای بیماران روماتیسمی استفاده کرد. در واقع، با بررسی اینکه آیا بیمار موردنظر از نظر کیفیت استخوان، وضعیت لثه و داروهایی که مصرف میکند، کاندید امن و مناسبی برای کاشت ایمپلنت هست، میتوان تصمیم درستی برای کاشت موفق ایمپلنت برای او گرفت.
سوالات متداول بیماران – پاسخهای تخصصی
نه همه داروها اما بعضی از داروها میتوانند روند ترمیم استخوان را در بیماران روماتیسمی، کند کنند.
بهتر است کاشت ایمپلنت در زمانی انجام شود که بیماری روماتیسم در فاز آرام خود قرار دارد.
خیر. اما ممکن است به دلیل التهاب و حساسیت عمومی بدن، بعضی از بیماران روماتیسمی با تحریک علائم بیشتری مواجه شوند.
درصورتیکه بدن با استرس شدید مواجه شود، امکان دارد فرد روماتیسمی با Flare-up یا همان تشدید حملات روماتیسمی مواجه شود.
بله. اما بهتر است خشکی دهان قبل و بعد درمان، مدیریت شود تا خطر التهاب و عفونت به وجود نیاید.
خیر. روماتیسم به تنهایی نمیتواند موجب پس زدن ایمپلنت شود.
سلام من مدت دو سال هست جمعه ها سه عدد قرص متوتروکسات میخورم آیا میتوانم ایمپلنت انجام دهم ؟و اگر میتوانم آیا باید این قرص را برای چند هفته قطع کنم.؟
متشکرم
سلام
از نظر پزشک مجموعه سریتا، بهتره ایمپلنت انجام ندید اما با اینحال با پزشک معالجتون هم مشورت کنید اگر اجازه دادن انجام بدید
سلام من مدت ۱۵ساله که روماتیسم مفصلی دارم تحت نظر پزشک هستم وتازگی پوکی استخوان هم دارم ایا می توانم ایمپلنت بگذارم با تشکر
سلام
شما باید با روماتولوژیست مشورت کنید
اگر ایمپلنت رو برای شما صلاح میدونن لیست داروهای مصرفیتون رو به جراح ایمپلنت نشون بدید تا بررسی کنن و اگر مانعی نبود ایمپلنت رو براتون انجام بدن.